Podejście systemowe (holistyczne, całościowe, horyzontalne) opisywane jest najczęściej w odniesieniu do podejścia tradycyjnego (redukcjonistycznego, atomistycznego, wertykalnego). W dziedzinie nauk społecznych oznacza ono rozpoznawanie relacji z drugim człowiekiem (ludźmi) z poziomu oglądu procesu i wzajemnych powiązań w przeciwieństwie do analizy i oceny poszczególnych elementów.

Podstawowym pojęciem jest system, definiowany jako zespół elementów współdziałających ze sobą w celu realizacji określonej funkcji. Funkcję systemu (czyli rezultat osiągany w efekcie jego działania) rozumieć należy jako efekt synergii.
Pojęcie systemu nie jest niczym nowym, nowatorskie jest stosowanie podejścia systemowego jako narzędzia do dekodowania złożonej rzeczywistości w celu efektywnego komunikowania się z nią.

Przykładem systemu może być ludzkie ciało, składające się z ogromnej ilości komórek, z których każda pełni własną funkcję a równocześnie współdziała z innymi w celu podtrzymania przy życiu całego organizmu. Kondycja każdej z komórek wpływa na kondycję całego ciała, czego łatwo rozpoznawalnym przykładem jest bolący ząb a tradycyjną reakcją - zażycie lekarstwa uśmierzającego ból. Powstające w efekcie takiego działania skutki uboczne są najczęściej lekceważone. Kumulujące się w każdej dziedzinie życia rezultaty takiego, określanego tutaj jako tradycyjne, podejścia, doprowadziły w ciągu ostatnich lat do coraz powszechniejszych prób stosowania podejścia systemowego i tworzenia na jego bazie nowych narzędzi.

„Ludzki umysł nie jest przystosowany do interpretacji zachowań społecznych, które dotyczą złożonych, wielowymiarowych, nie-linearnych sprzężeń zwrotnych. Na przestrzeni długiej historii ewolucji, aż do niedawna, myślenie w kategoriach systemów nie było ludzkości potrzebne. Nasze umysły nie wykształciły samoistnie umiejętności interpretacji dynamiki zachowań złożonych systemów, w obrębie których obecnie żyjemy.” - Jay W. Forrester

Twórcą ogólnej teorii systemów, leżącą u podstaw współcześnie stosowanego podejścia systemowego był Ludwig von Bertalanffy, austriacki biolog i filozof, który w 1928 roku opublikował swoją pierwszą pracę z tej dziedziny. Teoria systemów została zaadaptowana na potrzeby nauk socjologicznych przez T. Parsons’a, profesora Harvardu w latach 1927–1973 i wybitnego socjologa, który sformułował teorię strukturalnego funkcjonalizmu. Zgodnie z nią, społeczeństwo, podobnie jak każdy żyjący organizm, jest systemem otwartym, w którym każdy człowiek (element) ma swoje miejsce i określoną funkcję.
Podejście systemowe znalazło swoją furtkę do nauki o organizacji i zarządzaniu dzięki osobie Peter’a Senge, wykładowcy Massachusetts Institute of Technology w USA. Mentor Peter’a Senge, Jay W. Forrester, uznany jest za ojca teorii Dynamiki Systemowej i zastosowania technologii informatycznej do badania zachowań złożonych systemów poprzez symulacje komputerowe. Peter Senge, dyrektor Sloan School of Management (MIT Leadership Center), długoletni dyrektor Center for Organizational Learning oraz założyciel Society for Organizational Learning (SoL) – globalnej społeczności korporacji, naukowców i konsultantów zorientowanej na określanie i sprawdzanie skuteczności praktyk współzależnego rozwoju ludzi ich organizacji - od wielu lat bada w jaki sposób firmy i organizacje rozwijają zdolności przystosowania się do coraz bardziej złożonych i współtworzonych przez nie realiów rynkowych. Opublikowana w 1990 roku ‘Piąta Dyscypilna, Sztuka i Praktyka Uczącej się Organizacji’, natychmiast przeniosła Senge do centrum zainteresowania wielkich korporacji i spopularyzowała koncepcję ‘uczącej się organizacji’. Od czasu pierwszego wydania, sprzedano ponad milion kopii. Tytułowa Piąta Dyscyplina Peter’a Senge to Myślenie Systemowe – podstawa pozostałych czterech dyscyplin, Osobistego Mistrzostwa, Modeli Mentalnych, Wspólnej Wizji i Zespołowego Uczenia się.

Metoda Partners in Management™ sformułowana została w oparciu o zasady podejścia systemowego zdefiniowanego przez Peter’a Senge i wypełniona treścią wynikającą z ponad trzydziestu lat praktyki pracy Maryli Moszyńskiej.